تبلیغات
به قلم من - .. امید
 
سه شنبه 13 بهمن 1394 :: نویسنده : شهرزاد
شاید براتون جالب باشه. 
جملاتی رو در چرک نویس یادداشت کرده بودم که در این پست قرار بدم. اما نظرات دوستان چنان هوشمندانه بود که همه ی اون بحث ها بیان شد. خوشحالم که با چنین دوستان فهیم و خوش فکری در ارتباط هستم و می تونم چیزهای خوبی ازشون یاد بگیرم. 
و اما بحث این پست : تا حالا شده به کسی که به شدت ناامیده برخورد کنید؟ در این طور موقعیت ها واکنش شما چیه؟ واکنش درست چی می تونه باشه؟ به طور کلی به نظر شما صحبت کردن با افراد برای امید دادن به اونها مفیده؟ یا صرفا یک دلداریه و یک رفع تکلیف؟ یا به نظرتون حرف زدن باعث میشه شخص مقابل حس کنه داریم نصیحتش می کنیم و عصبانی و آشفته بشه؟ 
در چه موقعیت هایی سکوت کردن خوبه و لازمه که بگذاریم افراد خودشون تجربه کنند و به اصطلاح سرشون به سنگ بخوره؟ و در چه موقعیت هایی میشه مداخله کرد؟ اصلا فکر می کنید امید دادن به یک شخص دیگه شدنیه؟ یا هر فردی صرفا باید خودش امید رو در وجودش پرورش بده؟

نظر شما چیه؟؟؟




نوع مطلب : پرسش و پاسخ، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شنبه 17 بهمن 1394 11:15 ب.ظ
سلام بانو شهرزاد عزیز

با چاشنی شوخ طبعی جواب دادم.

سوال یک:آقا اجازه ؟ بله!

سوال دو و سوم: آقا من این سوال رو در کتاب زندگیم خوندم باید اول بافرد ناامید همدردی کرده سپس جویای حالش شده و می پرسیم از چی ناامیدشده بعد اگر ببینم امیدواری بهتره امید داده اگر ساکت بودن بهتر بود سکوت اختیار میکنم!

سوال چهارم: در بعضی شرایط مفیده فقط!

سوال پنجم و ... : تکراریه جوابش رو در سوال 3 گفتم!


از شوخی گذشته شهرزاد عزیزم در جواب بایستی بگم :
برخی آدم ها با دلداری محض حالشون خوب میشه و برخی که یه مقدار آگاه تر هستند با دلداری خوب نمیشه. باید دنبال کاری بگردیم که حالشون رو خوب کنیم.( به شرطی که لطمه به خودمونم نخوره البته! )
گاهی افرادی فقط با حرف زدن حالشون خوب میشه و برخی با شنیدن حرف دیگران. باید قدرت تشخیصش رو داشت تا درست رفتار کرد وگر نه به قولی بخواهیم ابروش رو درست کنیم بزنیم چشمشم کور کنیم که نمیشه!
باید دید طرف مقابل عصبانیه یا نه! عصبی رفتار می کنه یا نه؟
معمولا وقتی فردی در حال روحی مناسبی نباشه اصلا نباید چیزی یادش داد یا حرفی گفت. نفت روی آتیش ریختنه ! باید آب روی آتیش ( گاهی با سکوت گاهی با الفاظ مهربان) ریخت.
افراد با ظرفیت های مختلف آفریده شدن پس باید خودشون ببینن چه رفتاری اتخاذ کنن بهترینه! امیدوار نمودن فرد خیلی خوبه ولی به نظر میرسه خود شخص هم باید این ظرفیت رو داشته باشه!
شهرزاد سلام دوست من. خیلی بامزه نوشته بودید. ممنون که سوالات رو دونه دونه جواب دادید.
گفته هاتون کاملا درسته. در مورد نصیحت هم با نظرتون موافقم. وقت هایی که کسی دلش گرفته و ناراحته نمیشه قیافه ی دانای کل به خودمون بگیریم. به طور کلی بهتره تا کسی ازمون سوالی نکرده جوابی ندیم. این کار باعث میشه کم، درست و به جا حرف بزنیم. ممنون از نظرتون.
شنبه 17 بهمن 1394 12:55 ق.ظ
انسان ها به نظر من البته با دیدن افراد مریض اما با روحیه مثل افرادی با بیماری هایی مثل دیوانه بودن یا داشتن سرطان میتونن امیدشون رو بدست بیارن.
فقط من نمیدونم شما چه چیز رو میخوای یادبگیری شهرزاد
ماشالا خودت اونقدر فهیمی که انگار کل فلسفه و روان شناسی رو خوندی از سوال پرسیدن هات معلومه
شهرزاد چه ایده ی جالبی. خیلی خوبه که ما یاد بگیریم به جای فکر کردن به موقعیت های بهتر و بالاتر، به نعمت هایی فکر کنیم که برای دیگران آرزو و رویاست. این خیلی مهمه که توقعمون رو از زندگی کاهش بدیم و شکر گذار باشیم. همین موضوع می تونه تاثیر فوق العاده ای در امیدوار شدنمون داشته باشه. البته گاهی بعضی افراد احساس میکنن اگر شکرگذار نباشن یا اگر از مشکلاتشون حرف بزنن خدا نعمت هاشونو ازشون میگیرن و بلاهای آسمونی روی سرشون هوار میشه. خدا واقعا مهربون هستند. باید باور داشته باشیم خدا مهربون هستن. و با دیدن این تصاویر فکر نکنیم که باید از خشم خدا ترسید. خدا تا وقتی که ظرفیت داشتن یک نعمت رو داریم اونو به ما میدن و ازمون نمی گیرن. و داشتن ظرفیت به معنای گله نکردن، دعا نکردن و حرف نزدن با خدا نیست. خواستم اینو یادآوری کنم.

ممنونم دوست گلم. شما به من لطف داری. اما من واقعا از خوندن دیدگاه های متفاوت شما دوستانم واقعا هزاران هزار نکته ی جدید یاد میگیرم.
بازم ممنون از لطفی که بهم داری. کلی بهم انرژی دادی عزیزم. مرسی.
شنبه 17 بهمن 1394 12:55 ق.ظ
انسان ها به نظر من البته با دیدن افراد مریض اما با روحیه مثل افرادی با بیماری هایی مثل دیوانه بودن یا داشتن سرطان میتونن امیدشون رو بدست بیارن.
فقط من نمیدونم شما چه چیز رو میخوای یادبگیری شهرزاد
ماشالا خودت اونقدر فهیمی که انگار کل فلسفه و روان شناسی رو خوندی از سوال پرسیدن هات معلومه
جمعه 16 بهمن 1394 01:00 ق.ظ
راجب پستتون ...
کلا آدم امیدواری هستم اما شاید عمیق نباشه چون بعد از حرف زدن با شما فهمیدم امیدوار هستم اما واقعا باورش نکردم! اگه باورش داشتم اون وقت حتی لحظات آخری که یه چندباری ناامید شدم امیدوار می بودم که متاسفانه اینجوری نبوده ... کلا خیلی دوست دارم به دیگران کمک بکنم و این رو وظیفه خودم میدونم ، بخصوص زمانی که آدما تنهان و نیاز به کسی دارن که باهاش دردودل بکنن حرفشونو به یه نفر بزنن اصلا تو این مواقع نمیتونم کسی رو تنها بذارم ، واکنشی که نشون میدم اینه که سعی میکنم اول طرف رو آروم بکنم (از طریق پناه بردن به خدا و کمک خواستن و توکل و توسل) بعد نسبت به چیزی که ازش قطع امید کرده از فرداهای روشن براش بگم ! مثلا بگم که نگران نباش درست میشه من مطمئنم اتفاقهای خوبی توی راهه و این کارت خوب و درست پیش میره ... فکر میکنم اینطوری حداقل یه ذره دلش آروم میشه . چون احساس میکنه یه نفر کاملا درکش میکنه و میفهمتش. بنظرم سکوت اکثر وقتها خوبه ، چه موقع گوش دادن به حرفای طرف مقابل برای دردودل وچه زمانی که یک نفر با عصبانیت داره باهامون حرف میزنه! بنظرم با سکوت و نگاه خیلی حرفها میشه زد . اما خب اگه آدم واقعایه تجربیاتی داشته باشه باید انتقال بده به دیگران و بهشون توضیح بده اگه دیگه اصلا متقاعد نشدن اونوقت شخص خودش میخواد که اون اتفاق رو خودش تجربه بکنه و بقول شما سرش به سنگ بخوره . امید رو میشه هم به دیگران داد و هم در وجود پرورشش داد بشرطی که خود شخص بخواد که امیدوار بشه!
ممنون از پستهایی که میذارین عزیزدلم فوق العاده س !!
لحظاتتون آروم بانو
شهرزاد خوشحالم که هنوز هم در دنیا آدم هایی وجود دارن که به فکر کمک کردن به دیگران باشن و اینو وظیفه ی انسانی خودشون میدونن. حرفهاتون کامل بود و توضیحاتتون قابل فهم و ملموس بود. چیزی که قبلا هم گفتم رو لازمه یکبار دیگه تکرار کنم. لازمه که ما همیشه و در هر شرایطی صادق باشیم. درسته که گاهی انسانهای تنها منتظر دلداری های ما هستن اما خیلی خیلی بهتر میشه اگه ما سعی کنیم به جای دادن امیدواری کاذب به اشخاص به اونها حقیقت رو بگیم. آیا تا به حال به این موضوع فکر کردید که شاید کسی با حرفهای شما به موضوعی که در اون هیچ امیدی نیست امیدوار بشه و شکست بخوره و همه چیز بدتر از قبل بشه؟ البته مطمئنا قصد شما خیره و احساسی شبیه عذاب وجدان نمیذاره که شما سکوت کنید یا کسیو تنها بذارید. این حس به طور کلی قابل تحسینه. اما اگر منجر به عادت دروغ گویی و منجر به اغراق در گفته هاتون بشه هم به شخص مقابل و هم به خودتون میتونه آسیب بزنه. قبلا هم گفتم که وقتی عمیقا باور داریم اتفاقی قرار نیست بیوفته و میگیم میشه امیدوار بود، ذهن ما نسبت به جملاتی شبیه به اون چیزی که خودمون گفتیم بی اعتماد میشه. درمورد سکوت هم کاملا درست گفتید. خیلی سخته که آدم بتونه درست تشخیص بده که کجا باید سکوت کرد و کجا باید حرف زد. ولی به طور کلی فکر میکنم شما آگاهی خوبی نسبت به این موضوع دارید. هنوز هم حس انسان دوستی تونو تحسین می کنم. مبادا از اون دست بکشید.

ممنون از لطف و محبتتون بانوی دوست داشتنی.
زندگیتون سرشار از امید... ان شاءالله.
جمعه 16 بهمن 1394 12:45 ق.ظ
شهرزاد بانوی عزیزم سلام
از حضور گرمتون خیلی سپاسگزارم عزیزدلممم بخدا خیلی شرمندم کردین خانومی این از لطف و بزرگواری شماست
شهرزاد سلام به روی ماهتون. شما هم انصافا منو شرمنده می کنید. من همیشه حقیقت رو می نویسم و می گم. بدون تعارف...
مرسی از حضور قشنگتون. از خوندن پیام هاتون لذت می برم.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


به قلم من
بیایید کمی حرف بزنیم ...
درباره وبلاگ

خیلی دوست دارم دنیای اطرافم رو بهتر ببینم...

آدم ها رو بهتر بشناسم و از دریچه ی نگاه اونها به دنیا نگاه کنم...

بیایید با هم حرف بزنیم... حرف های تازه ...

مدیر وبلاگ : شهرزاد
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
............................................ .............................................

 ............................................