تبلیغات
به قلم من - امید
 
چهارشنبه 7 بهمن 1394 :: نویسنده : شهرزاد
دوستان عزیزم، سلام. بحث جدیدمون قرار هست در رابطه با امید باشه. درمورد نقش امید در زندگی و اینکه امید داشتن و امید نداشتن چطور می تونه مسائل مختلفی رو در زندگی باعث بشه. به نظر شما داشتن امید چه ویژگی هایی داره؟ منظورم اینه که شما به چه کسی با چه مشخصاتی میگین امیدوار؟ فرق داشتن امید با خوش خیالی چیه؟ و اینکه شما تا چه حد به داشتن امید و تاثیرش بر اتفاقات اعتقاد دارین؟ تا حالا شده باوجود محال به نظر رسیدن چیزی بازهم باورش داشته باشین و به تلاشهاتون مصرانه ادامه داده باشین؟ اگر جواب مثبته ،بگین نتیجه اش چی شده؟

منتظرتون هستم...




نوع مطلب : پرسش و پاسخ، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 11 بهمن 1394 12:17 ق.ظ
شهرزاد بانو به نظر من فداکاری تا یه حدی لازم هست نه بیشتر. وقتی فردی خودش به فکر خودش نیست چرا باید هلش داد؟ به نظر من باید یه جایی کمی خودمون رو کنار بکشیم تا متوجه بشه خودشم باید و باید یه تکونی به خودش بده!
به نظر من باید ماهیگیری یاد داد نه که فقط ماهی به دست فردی داد.

حرف های شما دلنشینه ....
شهرزاد کاملا درسته. من هم در پاسخ به نظر دوستمون نوشتم که این کار رو کمتر انجام بدن تا بتونن بیشتر روی خودشون کارکنن. و حقیقتا که لازمه گاهی انسانها شوکه بشن. لازمه طعم شکست رو بچشن. لازمه سرشون به سنگ بخوره تا بفهمن که واقعا سنگ سفته.

ممنون از لطفتون
یکشنبه 11 بهمن 1394 12:14 ق.ظ
خب یک آدم امیدوار مثل خواننده ایه که در حال باخته ولی با تمام وجود و احساسش بخونه و شادی کنه.
یه آدم نا امید مثل کسیه که بهترین چیز ها رو داشته باشه ولی عین حاتم طائی خوشیاش رو پخش کنه ولی برای خودش خوشی نمونه.
خب همه چیز توی ذهن یک روز رویا بوده و بعد با تلاش و امید به واقعیت تبدیل شده.
ایشالا حرفام الکی نباشه
شهرزاد مثال های خوبی هستند.اما به نظر من انسان بابخشش و باگذشت، انسان ناامیدی نیست. البته گاهی هم انسانهای ناامید باگذشت میشن. درواقع اونها از رسیدن به موقعیت های خوب در زندگی خودشون ناامید هستند ولی اونقدر هم ضعیف نیستند که به زندگی خودشون خاتمه بدن و با گوشه نشینی و کم حرفی،خودشونو از فضای جامعه و زندگی دور کنن. پس اونها به جای پاسخ دادن به سوال و مشکل زندگی خودشون، صورت مسئله رو پاک می کنن و به جاش یه سوال تشویقی برای خودشون می نویسن و بهش جواب میدن. اونها به دیگران کمک می کنن تا به آرزوهاشون برسن. در حالی که گاهی به شدت احتیاج دارن که کسی بهشون کمک کنه.اونها لطفی که هیچ کس بهشون نکرده رو به بقیه می کنن. اما خب نمره ی یک همچین شخصی هرگز 20 نمیشه. البته 0 هم نمیشه. شاید باارفاق بتونه پاس کنه. شایدم نه.
درمورد رویا هم درست گفتین. مهم ترین چیزی که به درستی اشاره کردید و من می خوام به شدت روی اون تاکید کنم اینه که تلاش و امید همیشه با هم همراه هستند. اگر در امیدواری کسی تلاشی نبود، بدونید که این شخص امید نداره. این شخص فقط رویاپرداز خوبیه. خیلی خوب می تونه تصور کنه که دیوارها قابل فرو ریختن هستند. اما اونقدرها هم به فروریختن دیوار روبروش مطئن نیست که به سمتش بره و خرابش کنه.
هیچ حرفی نمی تونه الکی باشه دوست من. هر حرف برگرفته از عقاید و تفکرات ماست. قرار نیست آدم ها مثل هم حرف بزنن. هرکسی باید حرفهای خودشو بزنه. و حرفهای شما هم درست بودن و هم باارزش.
یکشنبه 11 بهمن 1394 12:09 ق.ظ
با جوابی که به نظر " دل نوشته های قاصدک " دادین خیلی خیلی موافقم. خیلی از آدمها رو میبینیم که حرف های زیبایی میزنن اما پس چرا زندگیشون پر از ناکامی هاست. برای همینه که شمام گفتین. حرفش با عملش نمیسازه!
شهرزاد به نظرم چنین شخصی به حرفهاش 100 درصد اطمینان نداره. اما از اونجایی که حرف زدن بسیار ساده تر از عمل کردنه، با اعتقاد 50 درصد هم میشه حرفی رو زد. اما برای این که یک کاری رو مداوم و مستمر انجام بدیم و به موفقیت در اون کار برسیم لازمه 100 درصد، 99 درصد هم نه، فقط و فقط 100 درصد مطمئن باشیم. وگرنه چند اتفاق ممکنه بیوفته. به درصد اطمینانمون وابسته است. به ترتیب از کمترین درصد اطمینان تا بیشترین یا انجام نمیدیم یا کوتاه مدت انجام میدیم یا در مورد اون کار به روزمرگی دچار میشیم.
یکشنبه 11 بهمن 1394 12:05 ق.ظ
سلام بانو شهرزاد

فردی که امیدواره بایستی با دید مثبت به همه امورش، زندگی کنه.امیدوار به فردی میگن که حتی در مصیبت ها و بلاها و بدبیاری ها مطمئن باشه راهی وجود داره که به نور خوشبختی ها برسه.
خوش خیالی باامیدواری کمی متفاوت هست جوری که خوش خیال به فکر آینده نیست و هیچ تلاشی نمیکنه تا زندگیش رو به هدفی برسونه و فقط در ذهنش فکر میکنه کارهام رو انجام میدم اما امیدوار هم فکر زندگیش هست هم برای بهترنمودن زندگیش تلاش داره و واقعا کمر همت بسته برای انجام کارهای خودش.

تمام زندگی من برپایه امید استواره. این رو در شرایطی میگم که خیلی هم دل آزرده هستم.
گاهی پیش اومده از "کاری" یا "ارتباطی" ناامیدشدم ولی توکل نمودم و باز هم پیش رفتم.

شما چی ؟ انسان امیدواری هستین؟
شهرزاد سلام دوست عزیزم. توضیحاتتون بسیار کامل و درسته.
خوشحالم که از میزان امیدواری خودتون در زندگی رضایت دارید. ناراحتی ها و دل آزردگی ها همیشه هستند. برخی از اونها حذف شدنی هستند. و برخی شون رو باید کنترل کرد. و البته درمورد بعضی هاش باید صبر کرد و کنار اومد.
درمورد کارهایی که شما رو ناامید می کنن باید بگم لازمه هربار که ناراحت میشین یک بازبینی دوباره به موضوع داشته باشید. با خودتون فکر کنید که باز هم ممکنه ناراحتی های دیگه ای پیش بیاد. آیا با وجود این، باز هم می خواین ادامه بدید؟اگر احساس کردید که شناخت روزهای امیدواری تون در مورد اون موضوع کافی نبوده و حالا حس می کنید کاری بیهوده است، از ضرر های بیشتر جلوگیری کنید که این خودش منفعته. ولی اگه حس کردید سودهای این کار از ضررهاش بیشتره و شما هم تحمل و توان مقابه با ناراحتی های این چنینی یا بدتر از اون رو دارید، پس ادامه بدید و مطمئن باشید موفق میشید.
من همیشه سعی کردم امیدوار باشم. اما راستش توقعم از خودمکمی بیشتره. یعنی گاهی پیش اومده که کم طاقت شدم و کاری رو رها کردم. درحالیکه اگر ادامه میدادم قطعا موفقیت حاصل میشد. و این بر میگرده به برخی تصمیمات عجولانه ی من. البته اگر بخوام به طور کلی درباره ی خودم نظر بدم باید بگم تقریبا بیش از 80 درصد مواقع امیدوار هستم.
شنبه 10 بهمن 1394 12:19 ب.ظ
سلام عزیزدلم
راستش من خودم از اوناییم که همیشه تو هر لحظه ای به دوستانم به اطرافیانم امید میدم و بسیار هم تاثیرگذاره مثلا توی درس خوندن اما خودم تو لحظه های آخر کار میبینم اونا از من امیدوارترن و من از همه پایین تر موندم این خیلی غمگینم میکنه و حتی بهم میگن امیدوار باش تو خودت همیشه به ما امید میدی !
خیلی اذیت میشم
شهرزاد سلام دوست عزیزم.حرفتون رو می فهمم.دلیل این اتفاق احتمالا فاصله ی بین اعتقاد و عمل در شماست. انسانها به شکلهای متفاوتی از رسیدن به هدفهاشون بازمیمونن. بعضی از اونها در دلهاشون چیزی از اعتقاد به امید نیست و حقیقتا نسبت به موضوع پیش اومده ناامید هستن. ولی درمورد شما اینطور نیست. شما میدونید که میشه نسبت به موضوعات امیدوارانه برخورد کرد. اما این فقط یک فکر خوب در ذهن شماست. این درست همون چیزیه که من میخواستم درموردش حرف بزنیم. اینکه رویاپردازی با امیدواری فرق داره. امیدوار کسیه که مصمم و پر تلاشه و رویاپرداز کسیه که از تلاش دست کشیده! مشکل شما هم یا مربوط به شکلی از ناامیدیه که منجر به رویاپردازی شده. یا اینکه اعتقاداتی که روزی برای شما بسیار مهم بودند بر اثر تکرار زیاد، تبدیل به جملاتی کلیشه ای شده اند. شاید تا به حال براتون پیش اومده باشه که در مواقعی که عمیقا حس می کنید امیدی نیست، به کسی امید داده باشید. فقط صرف اینکه حس می کنید باید در مواقع ناراحتی افراد به اونها دلداری بدید، حرفهایی رو گفتید که البته بسیار موثر واقع میشن. اما در ذهن شما یک جمله ثبت میشه :«داشتن امید حرفی بی خودیه و فقط برای دلداری دادنه. اگه کسی هم به من بگه امیدوار باش،به خاطر اینه که باید اینو بگه.مجبوره.» این درواقع یک فداکاریه. خوشحال کردن دیگران و غمگین شدن خودتون. معمولا انسانهایی که وجدان بزرگی دارند و قلبی رئوف، این کار رو می کنن.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


به قلم من
بیایید کمی حرف بزنیم ...
درباره وبلاگ

خیلی دوست دارم دنیای اطرافم رو بهتر ببینم...

آدم ها رو بهتر بشناسم و از دریچه ی نگاه اونها به دنیا نگاه کنم...

بیایید با هم حرف بزنیم... حرف های تازه ...

مدیر وبلاگ : شهرزاد
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
............................................ .............................................

 ............................................